Stilte voor de storm

Een paar dagen geen nieuwe blog gepost. Veel gehad om over na te denken. Gesprekken met verschillende mensen geeft ook verschillende inzichten. Die moet ik voor mezelf eerst weer even laten bezinken om te weten wat ik ermee wil doen, óf ik er wat mee moet doen en wat dat betekent voor mijn plannen. Loslaten...het is niet mijn sterkste kant en ik vind het lastig te bepalen wat ik echt los moet laten of wat ik anders vast moet houden. Mijn droomplekje....ik kan het maar niet van me afzetten. Blokkeert dat andere mogelijkheden of betekent het dat ik me daarin moet vast bijten? Lastige dilemma's.

Daarom focus ik me nu eerst op de opleiding. 6 juli start ik en ik ben zo benieuwd wat het me gaat brengen, wat ik ermee mag gaan doen en of dit inderdaad is wat ik zoek. Want hoe ik het ook bekijk, paarden en autisme spelen de hoofdrol in mijn leven. Beide zijn pas kort ook tegelijk in mijn leven maar het voelt alsof het zo heeft moeten zijn en dat nu het moment is gekomen dat ze beide op hetzelfde moment mijn aandacht krijgen.

Er is veel veranderd in de paardenwereld en soms bekruipt met het gevoel dat niemand op mij zit te wachten. Er zijn al zoveel inzichten, veranderingen in hoe we met paarden omgaan en manieren om paarden in te zetten, mee te werken en te trainen, wat heb ik dan toe te voegen? Welke bijdrage kan ik leveren, welk wiel moet ik opnieuw uitvinden? Ik merk dat ik dan weer teveel in mijn hoofd kruip en niet naar mijn gevoel luister. Wat kwam er op mijn pad, met welke reden, en wat kies ik om ermee te gaan doen? Mijn gevoel schreeuwt paarden en autisme, stom dat mijn hoofd dat dan toch af en toe nog overstemt. Dus....veel nagedacht gesprekken gepland en nu op zoek naar gelijk gestemden. Ik heb iets te bieden en ik weet dat er genoeg kinderen zijn die willen ontvangen. Als ik tijdens dit pad mijn kinderen kan bewijzen dat passie er wel degelijk toe doet en dat alles binnen handbereik ligt als je er maar in gelooft, dán heb ik mijn doel bereikt en daar ga ik voor.